آه تنهایی، چقدر دوستت دارم و میدانم تو هم دوستم داری چرا که هیچگاه ترکم نکرده ای. کاش تجسم می یافتی تا با تمام وجود در آغوش می گرفتمت . در تمام آن لحظات که بی توجه به تو که چون طفلی معصوم در پیم روان بودی و من به دنبال عشق خیالی خویش می دویدم تا او را جایگزین تو کنم ، صدای نفس نفس زدنت را در پشت سر خویش می شنیدم.
چه بیرحمانه رهایت کردم و چه عاشقانه یافتی مرا.
